|
Ξεκινώντας το ταξίδι από την Ελλάδα, το Βόρειο Ακρωτήριο φαντάζει μακρινό και απόμακρο.
Καθώς η χώρα μας είναι η πλέον απομακρυσμένη λόγω γεωγραφικής θέσης αλλά και δυσκολιών στη διάσχιση των χωρών βορείως των συνόρων μας ή τη θαλασσινή διάσχιση της Αδριατικής, ο ταξιδιώτης έχει να επιλέξει είτε το καράβι για Ανκόνα (μια διανυκτέρευση στο πλοίο) ή Βενετία (δύο διανυκτερεύσεις) ή το όδικό ταξίδι μέσα από τα Βαλκάνια με αρκετούς όμως κινδύνους κυρίως λόγω οδικών συνθηκών.
Εμείς προτείνουμε το ταξίδι μέσω πλοίου και Ιταλίας. Ίσως οι φίλοι από τη βόρεια Ελλάδα να προτιμήσουν το οδικό προς Αυστρία. Σε κάθε περίπτωση το ταξίδι προς το Βόρειο Ακρωτήριο έχει ένα κοινό στοιχείο. Την προσμονή να φτάσεις εκεί πάνω το συντομότερο δυνατό για να προλάβεις τον καιρό αλλά και τις λίγες (συχνά) ημέρες που είναι διαθέσιμες. Γι αυτό και η κεντρική Ευρώπη με τους μεγάλους και γρήγορους αυτοκινητόδρομους περνιέται σχεδόν πάντα "μονορούφι". Και όταν λέμε κεντρική Ευρώπη μιλάμε για τη Γερμανία. Ακολούθως σειρά έχει ένα άλλο δίλημμα, από τη Βόρεια Γερμανία παίρνουμε πλοίο ή συνεχίζουμε "καρφί" τα γκάζια για Σουηδία; Παλαιότερα, πριν το χτίσιμο των μεγάλων γεφυρών μεταξύ Δανίας και Σουηδίας, το πλοίο ήταν μονόδρομος. Για Σουηδία ή Φινλανδία τα πλοία προσθέτουν μια ημέρα με τις αναμονές. Βέβαια ξεκουράζεσαι μετά τα 1800 περίπου χλμ. της Ευρώπης. Διαλέγετε και παίρνετε.
Έχοντας κάνει το ταξίδι από Travemünde προς Ελσίνκι, εμείς θα προτιμήσουμε τη διαδρομή μέσω Δανίας και Κοπεγχάγης προς Σουηδία από τη γέφυρα του Orebro. Από εκεί η Σουηδία είναι σχετικά η φτηνότερη χώρα (καύσιμα) και οι δρόμοι της σε καλύτερη κατάσταση από αυτούς της Φινλανδίας.
Δεν κάνουμε λόγω ακόμα για Νορβηγία καθώς θεωρούμε ότι τη Νορβηγία την κατεβαίνουμε στην επιστροφή από το NORDKAPP και από τα φιορδ για να τη χαρούμε.
Επιστροφή στη σύντομη περιγραφή της διαδρομής. Από τη Σουηδία περνάμε στη Φινλανδία για να λέμε ότι περάσαμε και από το ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟ χωριό του Αη Βασίλη. Παλιμπαιδισμός ; Μπορεί. Η παράδοση πάντως υπαγορεύει "ρητά και κατηγορηματικά" το πέρασμα από το Φινλανδικό πέρασμα του Αρκτικού κύκλου το γνωστο Napapiiri. Βορειότερα η όμορφη λίμνη Inari, το Ivalo και ο "κυματιστός" δρόμος του Karasjok είναι must. Χωρίς να το πολυκαταλάβουμε περνάμε στη Νορβηγία και οδηγούμε στον Ε 6. Αυτό θα το καταλάβουμε συνήθως από τον άνεμο που έχουμε να αντιμετωπίσουμε και τον παραλιακό φιδογυριστό δρόμο που μας φέρνει στο τούνελ του νησιού Mageroya. Για εμάς τους πιο παλιούς, το τούνελ είναι κάτι άγνωστο καθώς το τέλος της κατασκευής του και η παράδοσή του στην κυκλοφορία συμπίπτουν με την καινούρια χιλιετία. Εμείς παίρναμε το καραβάκι.
Τα τελευταία 40 περίπου χιλιόμετρα πριν τον τελικό προορισμό γίνονται από παράδοση, αργά. Λίγο η κούραση, η συγκίνηση, λίγο ένας ασυναίσθητος φόβος μήπως συμβεί κάτι πριν το τέλος, λίγο η θέληση για παράταση της απόλαυσης αίσθησης της περιπέτειας, λίγο οι καιρικές συνθήκες, λίγο η αυξημένη κίνηση των λογής τροχοφόρων "ρίχνουν" τα χιλιόμετρα στο κοντέρ. Ίσως πάλι η παράδοση αυτή να έρχεται από το σχετικά κοντινό παρελθόν όταν ο δρόμος ήταν κακοτράχαλος στενός χωματόδρομος με πολλή λάσπη και νεροφαγώματα.
Η τελευταία στροφή πριν από το πλατό είναι "όλα τα λεφτά", η πινακίδα NORDKAPP γεμάτη αυτοκόλλητα σε καλωσορίζει λίγο πριν τα εκδοτήρια των εισιτηρίων για την είσοδο στο χώρο του πάρκινγκ, το τέρμα του ταξιδιού των περίπου πέντε χιλιάδων χιλιομέτρων από την Αθήνα. Καλώς ήρθατε στο τέλος της Ευρώπης.
| 
Προς το NORDKAPP
